From too much love of living,

From hope and fear set free,

We thank with brief thanksgiving

Whatever gods may be

That no life lives for ever;

That dead men rise up never;

That even the weariest river

Winds somewhere safe to sea.

Then star nor sun shall waken,

Nor any change of light:

Nor sound of waters shaken,

Nor any sound or sight:

Nor wintry leaves nor vernal,

Nor days nor things diurnal;

Only the sleep eternal

In an eternal night.

Od trwogi i od męki

Nadziei wolny już,

Bogom – jeśli są – dzięki

Za to, żeś wolny, złóż:

Że dni swój koniec mają,

Że zmarli nie powstają,

Że znużonych rzek falom

Schron dadzą głębie mórz.

Wtedy – ni gwiazd, ni słońca,

Ni księżycowych scen;

Ni wód nawała grzmiąca,

Ni wichru chłodny tren;

Nie wiosna i nie mglista

Jesień, nie światłość czysta:

Już tylko noc wieczysta,

Już tylko wieczny sen.

I porzuciwszy gniew, nadzieję, pychę,

Wolni od pragnień i wolni od burz,

Dziękczynnych westchnień ślemy modły ciche,

Ktokolwiek jest tam pośród gwiezdnych głusz,

Za to, że minąć dniom żywota dano,

Za to że nigdy raz zmarli nie wstaną

i rzek gwałtownych nurt zmącony pianą,

Zawinie kiedyś w głąb wieczystą mórz.

Wolni od zbytniej życia miłości

Wolni od lęku i od nadziei

Składamy dzięki krótko, najprościej

Bóstwom, gdziekolwiek one istnieją

Za to, że życie nie trwa tu wiecznie

Za to, że zmarli śpią już bezpiecznie

I że najbardziej znużona z rzek

W morzu spokojnie skończy swój bieg.

Z ziemi, gdzie ufność i strach podły

Z miłością życia, zbyt nam drogą

rządzą – dziękczynne ślemy modły

Bogom, co gdzieś tam istnieć mogą

Za to, że życie nie trwa wieki,

Że nikt nie wraca z mgieł dalekiej

Krainy śmierci, a nurt rzeki

Zawsze na morza spocznie progu.